Een leuke – en lichtjes zotte – sportactiviteit: CURLING! was ons beloofd en dat is het ook geworden! Evenwicht en stabiliteit heb je vooral nodig!

 

 

 

 

 

 

 

 

Wim ging voor de spagaat. Niet een halve, niet een voorzichtige , bijna een volledige ....een scheurend geluid dat gelukkig van de Jeans kwam die zijn stretchwijdte had bereikt !

Bedankt

Nancy Vanderheyden

 

 

 

 

 

Ein Abend voller Stimmung und Spaß!

Wat ze in München kunnen dat kunnen de Gijmelanders ook, hadden we zo gedacht – feesten en bier zijn ons op het lijf geschreven. We lieten de maand september voorbijgaan maar op 11 oktober maakten we in de fanfarezaal van de Sint Pietervrienden voor eens en altijd duidelijk dat de Gijmel een plaats van grootse bierliefhebbers is, in een avond vol Gemütlichkeit, traditie en vriendschap.

Bier volgens het Reinheitsgebot – Nur das Beste!

Zoals het hoort bij een echt Oktoberfest, vloeide het bier rijkelijk. Wim zorgde voor de import vanuit die Heimat, voor een keer dronken we geen Duvel maar puur vakmanschap gebrouwen volgens het Deutsche Reinheitsgebot – „Hopfen und Malz, Gott erhalt’s!“.

Ein Prosit, ein Prosit
Der Gemütlichkeit
Ein Prosit, ein Prosit
Der Gemütlichkeit.

OANS! ZWOA! DREI! G'SUFFA!

Spiel Ohne Grenzen – Spaß ohne Ende!

Walter presenteerde de spelactiviteiten in heuse Jean-Marie Pfaff-stijl, doorspekt met Vlaams-Duitse humor. Het werd een volkse editie van „Spiel Ohne Grenzen“, waarbij lachen en competitie hand in hand gingen. „Alle waren mit vollem Einsatz dabei!“ We speelden in ploegen tegen elkaar, iedereen kwam aan bod – maar wie er gewonnen heeft dat zijn we al lang vergeten.

Bratwurst, Sauerkraut und Schlagermusik

Voor de hongerigen was er reichlich Bratwurst mit Sauerkraut und straffen Musterd – „Essen wie in Bayern!“ Na de spelen en het eten draaide Frank het volumen van de cyberjukebox wat omhoog en bracht iedereen in beweging met onvervalste schlagermuziek en jaren ’80 ambiance. „Ein Prosit der Gemütlichkeit!“ klonk het luidkeels terwijl de dansvloer tot leven kwam.

Het Oktoberbierfeest bewees dat het een vaste plaats verdient op onze jaarkalender: een avond waar vriendschap, traditie en plezier samenkomen.

„Bis nächstes Jahr – wir freuen uns schon!“

Hast Du etwas Zeit für mich
Dann singe ich ein Lied für Dich
Von neun-und-neunzig Luftballons
Auf ihrem Weg zum Horizont
Denkst Du vielleicht grad' an mich
Dann singe ich ein Lied für Dich
Von neun-und-neunzig Luftballons
Und dass sowas von sowas kommt

We  waren allemaal netjes aanwezig om 12u45, zoals afgesproken. Ons allegaartje bestond uit 11 leden, waarvan 4 toeschouwers  en nog eens 3 niet-leden. De Gijmelanders waren dus maar amper in de meerderheid.

Ik heb ze niet echt geteld maar meen toch minstens 20 schietstanden te hebben gezien en die werden druk gebruikt want het was er een komen en gaan van professioneel uitgedoste schutters. Ik had geen idee dat deze ‘sport’ zo talrijk wordt beoefend.

Onze begeleider, “Swa”, daagde pas op om 13u15 en begon gelijk met een veiligheidsbriefing: hoe om te gaan met je wapen, hoe je te gedragen enz en er werd aandachtig geluisterd want we hadden vooraf afgesproken om met eenzelfde aantal personen huiswaarts te keren. De ‘Swa’ kweet zich prima van zijn taak want de schutters mochten pas om beurt schieten zodat hij tekens kon observeren en advies geven.

Dat advies was voor mij soms wel iets te vaag: ‘ge moet ‘m op z’n poep raken’ kon ik niet in de praktijk omzetten. Ik moest al moeite doen om de ganse schijf te zien, laat staan dat ik er de anatomie van in de vlucht kon onderscheiden. Of ‘hier moet ge ‘m mikken’ en dan hield hij z’n gsm pal voor mijn vizier waardoor ik helemaal niets zag. Ondanks de vaak onduidelijke slagzinnen deed ‘Swa’ zijn uiterste best en hij is wel een aangenaam persoon in de omgang. En hoe hebben we het er dan vanaf gebracht? De kleiduiven die van ons af of naar ons toe werden gecatapulteerd werden vaak getroffen, die van links naar rechts of omgekeerd bleken veel moeilijker te treffen.. Door die individuele opvolging van ‘Swa’ hebben we de voorziene tijdsduur van een uur met ruim een uur overschreven.

Nadien en ruim een uur te laat kwamen we aan in het Kessels Fort waar onze gids, Rudy, ons opwachtte. Hij was niet zo gelukkig toen ik hem vooraf telefonisch op de hoogte bracht dat we een uur te laat gingen zijn, je zou voor minder,  maar eenmaal ter plaatse gaf hij geen enkele blijk van ongenoegen. Integendeel, hij verhaalde enthousiast van het ontstaan, de geschiedenis en de techniciteit van het Fort zoals de af/-aanwezigheid van gewapend beton, de samenstelling van het beton enz…. Toch wel een omvangrijk bolwerk dat men ongeroerd heeft gelaten na “den eerste grote oorlog”. De gaten door de Duitse kanonnen (Dikke Bertha’s) zijn er nog steeds te bewonderen. De gangen die te zwaar zijn beschadigd zijn gewoonweg afgesloten, er is dus geen oplapwerk gebeurd en de natuur mag er grotendeels haar gang gaan en wordt slechts minimaal ingekort waardoor het dubbel zo indrukwekkend is. Het fort is trouwens enkel te bezoeken tussen april en september, de overige maanden is het een rust/-overwinteringsplaats voor een kolonie vleermuizen.

Rudy zei dat hij onlangs een groep geïnteresseerden had die hij van 10u tot 17u heeft mogen gidsen. Dat leek me toch iets teveel van het goede en ik had vooraf dan ook een tijdsduur van anderhalf uur afgesproken waar hij zich netjes aan hield. Het fort van Kessel maakt deel uit van een ring van forten ter bescherming van Antwerpen en mijn interesse is gewekt om in de toekomst nog eens eentje te bezoeken. Het fort ligt trouwens in het Provincaal natuurdomein “de Kesselse heide” dus nog een extra reden om het met een bezoekje te vereren.

Zowel het kleiduifschieten als het bezoek aan het Kessels fort werd gesmaakt door de, weliswaar kleine, groep van deelnemers.

 Wim 

Het is weer eens bewezen: “onbekend is onbemind” want Ik was compleet onbekend met dit arboretum, bij wijze van spreken gelegen in mijn achtertuin. Het is gecreëerd door Philippe de Spoelbergh, jawel van de bierfamilie achter Stella Artois. Hij begon zijn botanische collectie in zijn eigen tuin. Toen deze te klein bleek, is deze uitgebreid maar dan onder beheer van de stichting Arboretum Wespelaar. In het arboretum, dat 20ha groot is, heb je trouwens een zicht op de tuin van de oprichtersfamilie.

Het was een fietstocht dus er moest eerst gefietst worden. Ontspannend elektrisch voor de meesten, iets meer inspannend voor diegenen die het louter met spierkracht moesten doen maar iedereen genoot van het weer en het parcours. Vlak voor de obligate drinkstop onderweg rijdt ondergetekende lek. Een geluk dat het gezelschap een aantal personen telde die op zoiets voorzien zijn en dus steevast een herstelkit meenemen. En ik had extra geluk doordat Luc zijn rust- en drankpauze opofferde om mij te depanneren zodat dit voor de rest geen extra oponthoud betekende.

Net voor de ingang van de kerk van Wespelaar had de organisatie voor een buffet gezorgd waar je naar eigen goeddunken broodjes kon samenstellen uit het rijke aanbod. En op het dorpsplein van Wespelaar is het aangenaam vertoeven, dat trouwens in 2017 erkend erfgoed is geworden.

 Slechts enkele pedaalomwentelingen verder arriveerden we bij onze bestemming. Voor slechts 5€ verkregen we toegang en mochten we naar hartenlust over het ganse domein kuieren. Geen verharde paden met verbodsbordjes om het gras te betreden maar gewoon op het gras, tussen de bomen en struiken door en na elke bocht was er een nieuw uitzicht op de vijver, een paviljoen of een struik in volle bloei. Erg mooi en ontspannend waar iedereen op eigen tempo en naar eigen inzicht doorheen wandelde. De receptie was ook al gelegen in een prachtig ingericht gebouw met een laantje ernaartoe met links en rechts mooie struiken en een heleboel bonsaiboompjes dat ook uitliep op een terras waar je dus van deze pracht kunt genieten. Enig minpuntje (in zoverre dat het zo mag benoemd worden) was dat je de drankjes binnen in een automaat moest gaan halen maar je kreeg dan ook niet te maken met opdringerig horecapersoneel.

Al met al een zeer leuke locatie en ideaal voor een (familie) bezoekje.

Op de weg huiswaarts nog even genieten van het zonnige weer op het terras van het cycling center Sven Nys bij een drankje om nadien de reis huiswaarts af te werken. Het was een leuke ontdekkingstocht in onze contreien in aangenaam gezelschap. ‘Simple’ is dus inderdaad vaak ‘more’.

Wim

Op zondagnamiddag 5 juni zakten 23 sportievelingen van De Gijmelander af naar de prachtige terreinen van Padelclub De Velden te Oevel. Het weer zat ons alvast goed mee: de zon zorgde al meteen voor een gezellige en warme sfeer en iedereen leek er zin in te hebben.

Nadat Kathleen, de verantwoordelijke van de padelclub, de spelregels had toegelicht, konden we aan de opwarming beginnen. Per 2 sloegen de Gijmelanders vrij gezwind de ballen over het net, al liep dat in het ene team al wat vlotter dan in het andere.

Na een krachtige opwarmingssessie werd de hele groep in verschillende teams verdeeld en de eerste wedstrijdjes konden beginnen. Het viel op hoe sommigen écht wel meteen tot het uiterste gingen om goede resultaten te kunnen boeken.

Hoewel de meesten nog nooit padel hadden gespeeld, reageerde iedereen heel enthousiast. Ondertussen hadden enkele trouwe Gijmelander supporters plaatsgenomen op het zonneterras. Onder hun goedkeurend oog en met de aanmoedigende woorden werd er lustig op los geklopt!

Het was dan ook geen verrassing dat heel wat Gijmelanders achteraf vertelden dat ze padel wel zouden zien zitten als wekelijkse sportactiviteit.

Padel is dan ook een sport die laagdrempelig en dus ook heel toegankelijk is voor iedereen.

Na 2 uur sporten was de pijp van de meesten toch wel uit, maar op het zonovergoten dakterras genoten we nog even na met een Apérol Spritz of een lekker biertje!

Het was alvast een geslaagd evenement. Benieuwd wie we zullen terugzien op de padelvelden.

21 juli : Onderweg naar Namen.

Om 9.00u stipt Gijmelse tijd vertrokken we fris en monter voor een fietstocht naar Namur, hoofdstad van het Waalse Gewest.

Langs Demer, Rotselaarse Plas en het provinciaal domein te Kessel-Lo bereikten we onze allereerste stop en genoten van een heerlijk terrasje aan de Abdij van Vlierbeek.  Zonder dat een druppel alcohol zijn lippen beroerde, begon Pokémario te hallucineren en zag al snel vreemde verschijnselen in de Vlierbeekse bomen.  Misschien een gevolg van het overmatig nuttigen van Eskimo’s.

Vandaar zetten we onze Abdijtocht voort, maar vergaten halt te houden aan het terras van de Abdij van ’t Park.  De eerste onverharde paden verorberden we met veel smaak en we trokken gezwind richting Haasrode.  Als volleerde cyclo-crossers ploegden we satelliet-geleid door bossen en beemden en ontdekten de meest verborgen idyllische plekjes van het glooiende Bierbeekse hinterland.

De zon liet zich al goed gevoelen en aan een picknicktafel te Opvelp werden de lekkere sandwiches en boterhammen met eitjes gretig opgesmuld.  Voor de strijd tegen de anti-oxidanten, die onze trip dreigden te saboteren, zorgde Christel voor een gezonde portie blauwe bessen.

In Honsem stelde zich het eerste technische probleem.  Liesbeth had met zo’n denderende vaart over de kasseikoppen geraasd dat haar spatbord (van haar fiets) in haar wiel sloeg.  Een kluifje naar de hand van Luk, die met behulp van een stukje chartellen-elastiek van Ingrid, het euvel in een minimum van tijd herstelde.

Omstreeks 14.00u en met nog een zestigtal km’s te gaan, zaten we op droog zaad en gingen we in Meldert op zoek om onze watervoorraad aan te vullen.  Bij het derde huis werd de deur geopend en de bidons gevuld.  Gelukkig (of misschien spijtig genoeg) was onze CEO in de buurt toen ondergetekende door deze hupse dame werd uitgenodigd voor een deugddoende massage in haar tuin.

Ondertussen hadden twee vrouwelijke wielrenners - ook op weg naar Namen - onze paden gekruisd en besloten we, geleid door wie weet welk instinct, hun spoor te volgen.  Wonderlijke landschappen en vergezichten wikkelden zich af voor onze ogen en moe maar voldaan ploften we neer op het terras van de Toontuinen in Hoegaarden.

Na nog een Pomton en een blonde Leffe hernamen we de tocht met vol goede moed en denderden over Ravel 2 richting Namen.  In Eghezée hielden we halt in het Witte Paard en besloten de alertheid van het logistieke platform te testen.  Na een paar telefoontjes wisten ze hun interventie binnen de normen uit te voeren.

Om 20.00u bereikten we het Château de Namur waar we met de rode loper werden ontvangen en met onze strijdrossen tot in de hal van het hotel reden.  Proficiat nog aan Christel, Luk, Mario en Marc die in een recordtijd de helling van de Citadel bedwongen.

Net op tijd waren we om snel onze intrek te nemen in de spatieuze kamers, onder de douche te duiken en om 20.30u onze benen onder de tafels te schuiven.  We deden ons tegoed aan een lekker 3gangen menu.  Onwetend over de capaciteiten van de Gijmelanders, verliep de bediening van de drank een beetje met mondjesmaat.  De dag sloten we af met een nieuwe definitie van “niezen” en dreigde even een deel van de Gijmelanders zich af te scheuren en over te stappen naar Okra Wolfsdonk.  Maar in de bar, waar meerdere vrouwtjes zich uitgeteld languit neervlijden op het pluche van de sofa’s, werden de gelederen weer gesloten.

Na een traktatie op een privé concert door twee Wiener Sängerknaben, dronken we ons glas leeg en zetten we ronkend de nacht in.

22 juli : Zwoegend door de Naamse bossen.

De morgen begon met een uitgebreid ontbijt met naar keus Sunny Side Up, Over Easy of Scrambled Eggs, verse fruitsap, een uitgebreid assortiment beleg en fruit.

Om 10.00u werd het startschot gegeven voor de wandeling, daalden we de helling van de Citadel af, marcheerden we langs de Maas (of was het nu toch de Samber?) om onze beklimming in de bossen aan te vangen.

’s Middags had het logistieke platform aan Camping Trieux een prima picknickplaats gereserveerd en werd onze honger en dorst gelaafd.

Op naar deel II van de wandeling naar de Abdij.  Volgende afspraak met logistiek werd gemaakt om 16.15u.  Uit voorzorgsmaatregelen en de Gijmelanders kennende was het logistieke platform reeds ter plaatse om 15.45u klaar om de nodige interventies te ondernemen.  Ondertussen wachtend in een kille auto, een beklemmend landschap, een fluitende wind, de vensters aangedampt, doodsangsten uitzwetend en in het ongewisse van het lot van hun dierbaren, bleek zich echter op hetzelfde moment in de bossen een vrolijk schouwspel te ontwikkelen met teletubbies, die gestuwd door de regenval, avontuurlijk de bergwanden afroetsjten.   Uiteindelijk kwam er een oproep van Pokémario, die verward maar in vervoering mededeelde dat de groep een veldslag leverde met ontelbare Pokémons.  Hij beëindigde het gesprek met het lied “en we gaan nog niet naar huis …” waarop de verbinding abrupt werd verbroken.  Nog meer ongerust ging het logistieke platform op zoek naar de bewuste abdij.  Het global postioning system leidde het logistieke platform naar de Abdij van Floreffe.  Ter plaatse aangekomen werden onmiddellijk de nodige kwaliteitscontroles ondernomen van de Floreffe Tripple teneinde de verwaaide wandelaars van de nodige gezonde vitaminen te kunnen voorzien.   Na enkele degustaties werd de verbinding met Pokémario hersteld en bleek dat de wandelaars onderweg waren naar de Abdij van Malonne ! 

Onvoorstelbaar toch !  Wandelen naar een abdij zonder bier !

Eind goed, al goed.  Na 18 km wandelen troffen partijen zich uiteindelijk op het terras van de Château de Namur.

Door een tussenkomst van onze CFO Marlène, werden we tijdens het diner nog meer dan de dag ervoor in de watten gelegd door de leerlingen van de hotelschool en vloeide de wijn overvloedig.  Vriendschapsbanden werden geïntensifieerd.

Op naar het terras, naar de Duvels, de blonde Leffes, de Maredsous’, de cognacs, de grappa’s, de gemoedelijkheid, de ambiance tot om 12.00u de kelner kwam zeggen dat het tijd was om de laatste te bestellen maar dat de voorraad Maredsous en grappa erdoor was.

Zzzzzzzzzzzzzzzz slapen als een  .

23 juli : Inpakken en weg wezen.

Op de vooravond werd gestemd om om 9.30u te vertrekken, zodat tal van warrige hoofden reeds om 8.30u aan de ontbijttafel zaten maar het opvallend stil was.  Nog even naar de deur met het hartje, de bagage overhandigen aan het logistiek platform en weg waren we. 

Onmiddellijk moesten we op onze qui vive zijn met een haarspeldbochtafdaling op natte ondergrond.  Vraag maar aan Marc.  Gezwind vonden we de aansluiting met de Ravel 2 en na een uurtje was Laura ook al volop van de partij.  Nadat Marlène een bijna-doodservaring achter de rug had, hielden we na 30km de eerste maal halt.  Even bijtanken, de dames gingen even de Waalse netels van kortbij bewonderen en op naar Hoegaarden. 

Op ons privé terras in de Toontuinen van Hoegaarden werden we door ons logistiek platform verwelkomd met een uitgebreide picknick, een glaasje wijn en Floreffe. 

We besloten van hieruit het knooppuntennetwerk te nemen, dwars door Tienen, langs de Tuning show, een oponthoud door Luks platte tube (eigenlijk van zijn fiets), richting Glabbeek en op aangeven van Pokémario naar het terras van de 30 km verder gelegen Plezante Hoek in Molenbeek-Wersbeek, alwaar hij een oud lief van Testelt tegen het bezwete lijf liep. 

Hier lieten wij ons eens goed gaan en bestelden Eskimo’s, gletsjers, ijsberen en andere Filous.  Trots op onze prestatie pakten we graag uit met het feit dat we van Namen kwamen gefietst.  Toen  de concurrentie ons meldde dat zij op weg waren naar Duffel vanuit Sankt-Vith draaiden we ons wijselijk terug om.

Dan maar even poseren en pauseren op de Vlooybergtoren, bergaf richting Tielt-Winge, via de Konijnenberg te Rillaar, langs het Huis van peter Mot, de beklimming van de Grote Meur en dan in rechte lijn naar Gasthof Ter Venne waar we op het terras nog verder konden genieten van het zonnetje, het eten en onze prestatie.

Voor de statistici :

- heenreis:  103,8 km, 6u 29 min gefietst, gemiddeld 16 km/u met een max. van 44 km/u.

- terugreis: 85,2 km, exact 5u gefietst, gemiddeld 17 km/u met een max. van 44 km/u.

- tussendoor dan nog 18 km gewandeld, waarvan een deel in de gietende regen.

Trots kunnen we hierop zijn. 

Maar waar het natuurlijk om gaat is het plezier dat we onderweg hebben beleefd !

Nog een speciaal woordje voor ons logistiek platform, dat de ondankbare taak had altijd voor ons te moeten klaarstaan en zo van het ene terras naar het andere werd gejaagd. 

 -          22 juli : Fietstocht van Gijmel via Leuven en Hoegaarden naar Namen (105 km, 10 ½ uur)

-          23 juli : Wandeling langs de Maas naar abdij van Malonne (18 km, 7 ½ uur)

-          24 juli : Fietstocht van Namen via Hoegaarden en Tienen naar Gijmel (85 km, 8 ½ uur)

DAG 1

Abdij van het park

Neen, we zijn nog niet open, maar we zijn alles aan het klaarzetten – zet jullie maar neer, krijgen we te horen aan de cafetaria van de abdij bij Leuven. Na een mooie krinkewinkel door het park van het provinciaal domein van Kessel-Lo hebben we ons eerste doel bereikt. De eerste lading Eskimo’s van een lange rij worden uit de net samengelegde pot betaald en de toiletten worden vooral uit voorzorg bezocht.

We waren bijna stipt op tijd vertrokken, een kwartiertje na negen aan de kerk van Gijmel. Veel tijd voor kennismaking hadden we niet nodig, de harde kern van vorig jaar is weer present. Piet en Anne hebben op het laatste moment forfait moten geven. 

-          Ingrid (zonder Danny, die bestuurt de bezemwagen)

-          Marlene (zonder Seppe, die is al opgebezemd, na 3 maanden herstel heeft hij nog maar net zijn eerste stappen zonder krukken gezet)

-          Marc (zonder Gina dit jaar, al dan niet electric)

-          Liesbeth en Hugo (de nestors en rustige vaste waarden)

-          Vera en Luk (op de mountainbike)

-          Mario en Christel rijden voor de eerste keer mee, met vrijwel splinternieuwe fietsen compleet met een gel-kussen (wat na verloop van tijd een belangrijk voordeel zal blijken voor wie niet zoals Ingrid twee fietsbroeken over elkaar draagt of zoals Seppe een halve pot Nivea in zijn broek smeert)

Na een vlotte eerste 15 km op de dijk van de Demer namen we onze eerste slok aan de oevers van de overvolle plas van Rotselaar (de stille getuige van de kletsnatte zomer) en volgden na een kort meningsverschil met de nieuwe fiets-GPS van Marc de nummers van het Dijlenetwerk langs de watermolen over Wijgmaal langs de Dijle naar de bierstad Leuven.

Als we voldaan de abdij verlaten stuurt de GPS ons naar het Noorden, er dreigt even een splitsing van de groep als we op onze passen terug beginnen bollen. Net op tijd stellen we vast dat ons referentiepunt niet deze abdij van Vlierbeek was maar de 4 km verder gelegen abdij van het Park, waar we zonder pauzeren door cruisen om de velden van Bierbeek in te rijden.              

Drinkbussen vullen

Een heroïsch stukje veldtocht door de steile veldwegen rond Bierbeek eindigt aan een gepaste picknickplaats, bushalte De Varkenstal. 

In de Aarschotse straat slikken we onze trots in en maken rechtsomkeer om niet terug een smalle bosweg te moeten overwinnen. Daardoor passeren we zonder brokken Neervelp en Meldert, om in Houtem vast te stellen dat onze mobiele drankvoorraad tot onder het alarmpeil is gezakt – te danken aan het meevallende zonnig-warme weer en het wat tegenvallende heuvelachtig-zanderige parcours. 

Ingrid en Hugo nemen zonder schroom het initiatief om aan te bellen bij de huizen van een kleine nieuwbouwwijk waar de opritten en voortuinen nog bouwwerven zijn – en al bij het derde huis krijgen we in ware Man Bijt Hond stijl een warm welkom en met fris water gevulde drinkflessen, met het aanbod om op het terras in de tuinstoelen uit te rusten. De anderen hebben ondertussen ook sociaal contact gemaakt met een duo dat naar Namen fietst en ons de fietsroutenummers verklapt die ons bij de start van de spoorwegbeddingravelpiste moete brengen.

Dat verdient een nieuwe uitgebreide rust onder de toren van de verrassend grote en hoge Hoegaardenkerk, waarna een aanloop over de Grote Gete ons op het juiste spoor zet.

Het spoor van Tienen naar Namen

Een spoorwegbedding is dan wel nooit heel steil, maar deze loopt wel dertig kilometer langzaam bergop, een free ride met de pedaalvoeten in de lucht is er niet bij. Na de zware en warme voormiddag levert dat bij Eghezée, de laatste grote plaats vóór Namen, een beeld van 9 dappere maar uitgebluste fietsers op. Op het enige terras in de omgeving, aan het grote ronde punt, krijgen we op onze beleefde vraag om onze net gekochte frisco’s op te eten het een vriendelijk maar vastberaden “non – on vend aussi de la glace”. We lossen het op met een compromis, de frisco’s mogen in de diepvries tot we onze dubbele porties dorstlessers binnen hebben. 

De bezemwagen wordt opgeroepen om wat er van Vera rest te redden voor de volgende dagen. 

Niet ver voorbij Eghezée begint de lange verwachte afdaling naar de Maas. Daar hebben we afspraak met Danny aan het station om de helft van de resterende groep op te laden, waarna de laatste vier de fameuze klim naar achter de Citadel beginnen : Cristel, Mario, Marc en Luk geven nog even een demonstratie (wat eerlijk gezegd voor een groot deel aan de kwaliteit van hun fietsversnellingen toe te schrijven is). Het zweet gutst nu volop van de helm op de trappers, de laatste druppels uit de drinkbussen doen nog een poging om de dorst te lessen. 

Op de weg van het station naar de voet van de klim rijden we door het gezellige oude centrum van Namen waar we tot onze verbazing overal Duitse blaasmuziek en straatdans horen en zien – het is dit weekend Europeade.

       Château de Namur

De entrée in het Château de Namur maken we in stijl, bestoft en bezweet met de besmeurde fietsen stappen we de rode loper op om door de majestueuze hal naar de vergaderzaal Luis XIV te stappen die ons als fietsstalling is toegewezen. We hebben allemaal al wel eens wat minder luxe gezien dan dit, maar laten dat niet blijken aan het voltallige personeel.

Na een te korte recuperatietijd laden we onze batterijen op met een subliem fijn avondmaal en verhuizen onvermoeibaar naar de bar. Wir kommen aus Österreich, aus der Steiermark – zwischen Salzburg und Graß antwoordt de man naast mij in Lederhose. Ze zijn een van de 400 groepen die dit weekend in Namen de Europeade doen, een hoop zingen en dansen en blaasmuziek zoals we op onze korte rit door het oude centrum van namen al hadden gemerkt. Ik amuseer me door wat Duits met hen te klappen, gecharmeerd door de ironie dat de hoofdstad van Wallonië vol Duitsers zit.

Spijtig genoeg kunnen we niet in de stad naar jullie komen luisteren, we hebben hier iemand die heeft een Unfall gehat sein bein ist kaputt (Seppe steekt zijn krukken in de lucht om te bewijzen dat ik ze geen blaaskes wijs maak) – vielleicht können Sie hier etwas für uns spielen? Startschot voor een dol halfuurtje cultuur demonstratie uit het hart van het oude Habsburgse rijk – ze slagen er zelfs in om ons te laten meezingen en billenkletsen. Ik was het na 10 seconden al beu zei Marc – maar we hebben toch een schöne kant van Namen gezien en gehoord.

Over de nacht kunnen we kort zijn, niet alleen omdat hij dat ook was, maar omdat het niet uitmaakt wie zich met een pak chips troostte en wie met spuitwater uit de minibar en wie als een blok de spieren weer in vorm probeerde te slapen.         

DAG 2

Picknick op de camping

Over het ontbijt kunnen we heel uitgebreid vertellen of gewoon kort samenvatten dat er vers fruitsap was, extreem lekkere zalm en op vraag gebakken spiegeleitjes of omeletjes. Gewoon top.

Zaterdag was Ingrid de gids, aan de hand van 30 A4 bladen leidde zij ons op een wandeling van 16 km, met als wortel voor de ezel de belofte dat we in Malonne bier in een abdij gingen proeven dat daar gebrouwen is. 

Het weer voorspelt wisselvalligheid, we voorzien ons daar dan ook op – maar de eerste uren komt al het nat uit onze eigen poriën. Na de korte afdaling naar de Maas en de zeven minuten dat we een rivierjachtje de sluis stroomopwaarts zien overwinnen klimmen we de steile vallei terug uit. Daarbij maken we even tijd om de geografie van de stad in ons op te nemen, Namen ligt ten noorden van de Samber waar deze aan de westkant de Maas instroomt, tegenover de grote hoge citadel die op een rots ten zuiden van de Samber boven de Maas uittorenend het grootste fort van Europa ligt te zijn.

Wie zich hier allemaal het minst van aantrekt is Christel, die vraagt zich vooral af hoe de net vernieuwde parket de barbecue van de thuisgebleven tieners overleefd heeft – en wat is dat allemaal met die fles die daar gevallen was in de keuken?

De grootste zorg van Mario is ondertussen dat hier vast en zeker hopen Pekemon’s te vangen zijn die hij met zijn f** windows fone niet kan catchen.

Na een avontuurlijk stukje Piet-pad (“bonken” door het bos, over een beekje zonder brug) bereiken we de camping Trieux waar de tot bevoorradingstruck omgetoverde bezemwagen ons opwacht, met het onafscheidelijk geworden duo Danny en Seppe. Al onze wensen zijn vervuld, stokbroden met tomaat en hesp en sla, chocolade en veel bananen. De alomtegenwoordige kanarie- en andere vogeltjes kunnen alleen jaloers toekijken en bewonderend fluiten.

Abdij zonder bier

Seppe en Danny hebben ’s morgens de bierabdij bezocht en zijn tevreden over wat ze daar geproefd hebben – maar weten ons te zeggen dat dat niet de abdij van Alonne is die op ¾ km van de camping ligt maar die van Floreffe, 4 km verderop in vogelvlucht, een heel eind buiten het bereik van onze wandelbenen. 

Wij besluiten het bij de lokale attractie te houden en verlaten de bevoorradingswagen met de opdracht om een voorraad proefflessen te gaan inkopen. Daarbij laten we wat overmoedig alle ballast in de auto achter – er van uit gaand dat het prachtweer gaat aanhouden en we geen zware regenbescherming zullen nodig hebben. 

De abdij van Malonnne blijkt wel groot te zijn maar zeer dun bevolkt – de klanken van een eenzame pianospeler vullen door het open raam de grote binnenplaats naast de oude poort. Het complex is van de mooie oude abdij die op de website staat uitgegroeid tot een wilde verzameling schoolgebouwen die ons niet meteen uitnodigt om terug naar school te gaan.

Verzopen

Als we van de straten van Malonne het bos inslaan huppelt achter de groep een prachtig reetje rustig van links naar rechts – ik zie het tien – twintig passen doen omdat ik me net even had omgedraaid om mijn kuitspieren wat te ontspannen.

Waarschijnlijk is die ree op de vlucht geslagen voor het pratende groepje denk ik – maar een honderd meter verder merken we dat het ook zonder Meteo App op zijn smartphone de bui had voelen aankomen – de hemelsluizen openen zich nog sneller dan de sluis op de Maas daarstraks. Iedereen trekt snel een regenjas of poncho aan – Marc ziet er met de geleende doorschijnende plastic cape over zijn fluoriderende oranje looptrui wel heel futuristisch uit.

Als opgejaagd wild stappen we over de paden die al snel op stromende rivieren lijken. De oudmodische oriëntatietechniek van Ingrid valt even uit, de wandelkaart zou na 2 seconden even doorweekt zijn als wij – en dat wensen wij zelfs geen kaart toe. Pas na een beproeving die uren lijkt te duren slagen we er in een korte opklaring in de juiste richtring terug te vinden. Als mijn GPS de optimistische plaatsbepaling van Ingrid met een dikke kilometer tegenspreekt en de meteo apps een twee keer zwaardere bui aankondigen beslissen we na kort crisisberaad dat we het rendez-vous met de tot drankenwagen omgetoverde bevoorradingswagen afblazen om de snelste weg naar ons Château te nemen.

Mario verwittigt de mobiele basis dat ze mogen opkramen, wat daar tot grote paniek lijdt, ze denken dat we van achter de bomen rondom de auto al hun Pokemon’s willen afpakken. Hugo die de auto versterkt inde namiddag ziet er nog het minste de humor van in, Danny blijft er geoefend filosofisch bij. 

Dat van die blikseminslag hadden we er misschien toch niet bij moeten verzinnen, maar ja J.  

De prijs van de cognac

Zaterdagavond begint weer te vroeg – nadat we doorweekt en doormodderd de rode loper en de majestueuze hal gepasseerd zijn hebben we maar net tijd voor een bad en kledijwissel – de broodnodige vijf minuten platte rust worden tot nul herleid.

Even denken we nog bezorgd aan de scoutsgroep met jonge welpen die we rond vijf uur bijna aan het hotel tegenkwamen, die nog helemaal naar Malonne moesten, door de verwachte plensbuien. 

Behalve voor wie geen lam lust overtreft de maaltijd nog die van vrijdag – en ook wie geen lam lust moet toegeven dat de afwerking subliem is.

Ook subliem is dat het personeel, dat grotendeels uit stagairs van de hotelschool bestaat, onze vraag ter harte heeft genomen om de drank die in onze forfait inbegrepen is deze keer rijkelijk te laten vloeien. Het getuigt van het karakter van deze elitegroep dat we na deze uitgebreide bedrenking toch nog een stevige barrekening bij elkaar krijgen op het terras, de afkoelende avondmotregen doorstaand tot na middernacht. De forse prijs van de kleine scheutjes cognac zit daar ook voor iets tussen.

Terwijl Liesbeth even naar de WC gaat komt de ober-ober de buitendeur sluiten, de bar gaat toe, als we toch nog naar binnen willen moeten we rondlopen naar de hoofdingang. Het gezicht van Liesbeth die zich als ze even later terugkomt binnen in het hotel buitengesloten voelt is mooi om zien.

DAG 3

Ravel

Ook van zaterdag op zondag is er een nacht waarvan we weinig vertellen behalve dat hij kort was – bij stemming was besloten dat we om half negen aan het ontbijt zouden verschijnen, wat iedereen zonder fout ook doet – nogmaals bewijs van de uitzonderlijke kwaliteiten van de groep.

De bevoorradingswagen wordt vooruit gestuurd naar Hoegaarden, rond half twee mag hij ons verwachten. Maar door de wonderlijke opflakkering van op thuis gerichte energie staan we er al vóór één uur. Alles zit mee, de treinspoorhelling om uit de Maasvallei te klimmen overwinnen we aan een gemiddelde van 14 per uur, daarna bollen we moeiteloos bergaf aan professionele snelheden, enkel vertragend als er een door de storm van zaterdag omgewaaide boom of door de regenval bijeengestroomde modder onze weg probeert te versperren.

Op het dorpsplein van Hoegaarden schrijven we de nummers op en maken voor alle zekerheid een snelle schets van het knooppuntenroutenetwerkplan dat ons van daar tot thuis moet brengen.

Suiker en IJs

In Tienen moeten we een stuk te voet gaan omdat de podia voor Suikerrock worden opgebouwd.

Net voor Glabbeek passeren we een meeting van Johnnies – bijeenkomst van auto’s met tuning (gruwlelijke velgen, flashy spoilers, oversized speakers). Als ik een paar km verder mijn lekgereden achterband depanneer na de die verrassend steile afdaling met scherpe stenen heb ik mijn leven vooral te danken aan de verkeerspolitiekwaliteiten van Hugo, die ze met effectieve handgebaren van mijn hoofd en grote tenen wegleidt – en de herstelde bandendruk aan het decathlonschuimbommetje van Marc, mijn pompje blaast veel te slap.

De groep duwt onverbiddelijk door tot in Meensel-Kiezegem. Uiteindelijk kan ik ze geen ongelijk geven, de twee Eskimo’s met bijgeleverde paprika chips maken de stop bij De Plezante Hoek de moeite waard. En het extra glas ijsblokken doet ook dienst om mijn oververhitte achillespees af te koelen.

De moraal zit zo goed dat na het monument van Eddy Merckx we tijd maken voor een toeristische stop met wandeling tot bovenop de trap van de Vloojkensberg, waar je de helft van Oost Vlalams Brabant ziet, gevolgd door een heerlijke afdaling naar Tielt Winge vanwaar we door Rillaar en langs Achter Schoonbergen de Demerbrug in Langdorp bereiken.

De bemanning van de bevoorradingwagen is te laat om onze triomfantelijke intocht in Hof Ter Venne op foto vast te leggen (ze waren de overschot van het spuitwater aan het opdrinken), waar wij om half zeven binnenrijden om te genieten van een … welverdiende maaltijd. 

Onder het sympathieke motto "lach je een Duvel" zakten vrijdag 14 november 18 enthousiaste Gijmelanders af naar De Kwebbels voor dé alternatieve activiteit van het werkjaar. Anne, Liesbeth, Nadia , Marlene en Piet hadden een lachsessie op het programma gezet. 

Slik.  Niet vanzelfsprekend.  Om de eerste zenuwachtigheid weg te spoelen stond er cava en Duvels klaar.  Die werden gretig achterover geslagen.  Voor sommigen mochten dat er ook twee zijn. Of een mix. Zo doende waren de meesten na een half uur enigszins ontdooit en konden we aan de slag. 

Eerst een korte opwarming met strechoefeningen.  En belangrijk, lelijke smoelen trekken om de kaakspieren op te warmen anders riskeert ge in een kramp te schieten.  Sommigen moesten daar weinig moeite voor doen.

Losjes door elkaar lopen en vriendelijk knikken naar elkaar als waren we onbekenden. Braafjes.  Dan iets hartelijkers.  Jip, u ken ik van ergens.  Om dan elkaar warm te onthalen en uiteindelijk elkaar in de armen te vallen als oude bekenden die elkaar jaren niet meer gezien hebben.  De Gijmelanders staan gekend als een uitgelaten volkje, zeker als de Duvel in de lucht hangt.  En jawel, al snel steeg uitbundig gejoel op.

Ook leuk is met de handen wapperen.  Van beneden naar boven.  Van stillekes lachen tot schaterlachen.  En dan terug stillekes naar beneden.  En hop, de lachsalvo's bliezen het dak er weer af. 

Of spiegelen. Ga tegenover elkaar staan en de ene doet de ander na. En wens jezelf zo een keigoeie goeiedag en je spiegelbeeld doet het zelfde.  Hoe fijn is dat !

Of een probleem waar je mee zit : gooi het met een uitbundige schaterlach van u af.  Dat was effe bukken want de problemen schaterden door de zaal. 

De begeleidster, Nadane heette ze geloof ik, zat met een klein probleempje.  Na 40 minuten was ze al door haar oefeningen.  Te uitbundige groep.

Ja zo zijn de Gijmelanders natuurlijk.  Als het plezant is, dan vliegen ze er in. 

Na 22u sloten nog enkele Gijmelanders aan en moest de Duvel en de Saint Martin en de Pilaarbijters er aan geloven.

Fijn om nog eens een grote opkomst te verwelkomen ! Tot op de Kerstmarkt.

Piet

 Verslag  3 dagen helletocht naar zee

Dag 1  20 juli

Vertrekken  om 8.30 uur : voor de meeste  toch , 1 iemand moest van herselt komen en moest een sanitaire stop maken onderweg naar langdorp . Dus even te laat. Nog iemand (woont vlak bij) moest met de auto op een ‘slakkengangetje’ gebracht worden door haar echtgenoot, om toch nog even te laat te zijn. De echtgenoot nam van alle dames uitbundig afscheid en verzekerde er zich van dat zijn madam zeker zou vertrekken voor 3 dagen.

8.45 uur vertrokken

Stoffig van Langdorp naar aarschot , dan mooie makkedam tot in werchter. Onderweg de groeten gedaan aan Sven Ornelis , die daar op wandel was . En dan stof vreten tot in mechelen. Ondertussen was het al 11 uur geworden met veel stof in de keel .  TIJD voor een eerste Duvel, of een warme choco voor sommigen want het was nog fris aangenaam fietsweer .Na een half uurtje verpozing terug op weg  met voor de eerste keer de uitroep ‘ Waar is mijne sleutel van mijn fietsslot.

Van Mechelen  naar Boom langs kanalen en rivieren. Tot iedereen honger kreeg en een picknick  langs het kanaal nieuwe energie moest geven. Deze  zelf meegebrachte picknick  was voor de ene een droge sandwich  voor de andere een uitgebreid koud tupperware buffet. Ter plaatse was er een sanitaire stop nodig. Voor de mannen geen probleem, maar de dames moesten zich verschuilen tussen de netels met het risico op negerlippen volgens iemand van de mannen.

Bijna in Boom versperde een bus de weg, juist op de plaats van een te nemen knooppunt. MILJAAR , even verloren gereden. De koptrekkers hadden de bonen gefre t. Na even zoeken dan toch aangekomen te Boom , waar Maria van het plaatselijke cafe en het steenbakkerij museum  voor de nodige laving zorgde aan 2 euro voor onze  tweede duvel van die dag. Ondertussen was het warm geworden dus de prijs van een warme choco is niet geweten.  Na een goedkoop rondje drank moesten enkele dames nog naar de ‘koer’ . Het vertrek liet even op zich wachten want er was een vliegenplaag in hun koersbroek bij het verlaten van de lokale ‘koer’. En dan voor de tweede keer die dag ‘Waar is mijne sleutel ‘.

Aangekomen te Bornem (75 km )

Na de kamers gekeurd te hebben en door  iedereen als zeer goed bevonden, kregen we een cava aangeboden van het huis. Vervolgens een 3 gangen menu met eend en dessert . Een koffie om af te sluiten , welke  iemand geruild kreeg voor een tweede dessert. Na al dat lekkers gingen we Bornem centrum onveilig maken. Om met zijn allen plaats te vinden op een terras ging iemand  2 dames charmeren  om plaats te maken . Wat nog lukte  ook ,mits belofte van een sangria. (die ze uiteindelijk nog zelf betaald hebben) Gezellig terrassen ,tot een buschauffeur  het terras bijna omverkegelde, waardoor de laatste vliegen uit de broeken verjaagd werden.

Na  goed geslapen en  een stevig ontbijt  kreeg iedereen een frigoboxke met een goed gevulde picknick mee  om met een zeer gat aan dag twee te beginnen richting Gent.

Dag 2

Terug langs kanalen en rivieren en een overzet  met de rivierboot bereikten we onder  felle zon   St Amand . Daar vonden 2 heren het nodig  om hun testosteron te bewijzen t.o.v. twee passerende amazones op  stalen ros. De hitte bracht terug rust en de middag honger. Op een schaduwrijk plekje  werd de picknick van hotel de notelaar genuttigd. Voor  het verder rijden nog eens ‘ Waar is mijne sleutel’.

Op weg naar Gent  waren er ineens wegenwerken , allé wegenwerken !!! de weg was gewoon weg. Wij deden precies Parijs-Dakar met de fiets. Na een strand race van 3 km. , met de nodige valpartijen en gesakker (Waar zijn we hier toch ? – Hoe lang duurt dit nog ? – Dit kan toch niet meer !!! – We gaan terug !!!) kwamen we aan bij een boerderij die ijsjes verkocht . Alle dames terug tevreden , behalve sommige mannen :  ’ er is hier begot geen bier  te  krijgen’.

Iedereen dacht dat de tocht naar Gent bijna rond was, Er moesten maar 55 km gereden worden en het was heet. Doordat het hotel te Gent niet op de  plaats  stond waar wij dachten, werd door de logistieke steun, die ons  tegemoet  gefietst  kwamen ,medegedeeld dat het nog wel ongeveer 30 km. was tot het hotel. Door de hitte en stof op weg naar Gent kreeg zelfs iemand een fatamorgana  van het gravensteen . Nog een laatst test voor het goede humeur van de groep : platte band. Maar zonder plakkers en met  de super pomp van de amazone stalker reden we verder.

Moe , afgepeigerd door de hitte , werd het hotel gevonden dankzij de gps deskundige die onvermoeibaar al 2 dagen de veiligheid garandeerde met  zijn geleende fluit. Weer 75 km.  gedaan.

Na wassen, scheren, schminken , rusten, poepzalf, telefoon naar het thuisfront , ne bloedneus tussendoor, ne halve liter leffe voor 5 euro, hadden we terug  goesting om naar de Gentse feesten te gaan. De tram op. Aan de eindhalte was er een prima restaurant in de schaduw van de St Baafs kathedraal op een steenworp van het festivalgebeuren. Na een intermezzo van johan verminnen belandden we  aan het gentse water voor een portie wereldmuziek .Plots  werd er geroepen . HOOO, TERRAS – JUPILER voor 2 euro  -ALLEMAAL een stoel zoeken.

Na het feeërieke  vuurwerk , terug met de tram, waarop  we ons weer berucht en beroemd gemaakt hebben  door de schuld van de goedkope jupiler. (er was zelfs iemand die tickets wou controleren) Terug op hotel was de hitte en de vermoeidheid van de dag vlug vergeten onder de airco. Alhoewel bij sommige er niet alleen koude lucht uit de airco kwam maar ook een hele familie muggen, bij andere werkte de airco niet met gevolg een verhuis tijdens de nacht.

-Laatste dag-

Met nog 10 fietsers fris en monter naar  Brugge. Dat was bij het ontbijt  het plan. Maar alles kraakt, de achterkant doet pijn , de wind van achter en gene weg te vinden richting Brugge en nog eens ‘Waar is mijne sleutel nu weer’ .Maar na het oversteken van de oprit van de E40 en de hulp van de postbode toch uiteindelijk op de juiste weg . Weer langs het water stoempen tot Brugge zonder een terras te zien(en het was al na 11 uur). Dood van dorst en honger  heeft ‘soeur sourri’ ons van de nodige spijs en drank voorzien aan de groene rand van brugge. Even later kwam de logistieke steun ons vervoegen op koers naar blankenbergen . Maar even buiten brugge raakte de plaatsvervangende fluitenier gescheiden van de groep door een openstaande brug. Na de hereniging waren we op weg naar prachtige witte dorp Lissewege. Iedereen dorst. Met het nodige gewring, gepaai   van enkele terrasgangers, toch weer plaats voor iedereen.   We worden steeds beter in het wegjagen van mensen zonder dat ze het doorhebben. Twee  duvels en enkele  eskimo’s  verder, nog even zoeken naar de ondertussen beruchte fietssleutel, met de nodige tegenwind ,richting laatste km. naar blankenbergen .

16.30 uur station Blankenbergen (weer 70 km)

Nu nog een terras, de zee zien , eten en om 21 uur naar huis met de trein. Maar dit was zonder de NMBS gerekend. De trein waar de fietsen op konden bleek plots om 19 uur te vertrekken ipv 21 uur. Dan moet ne mens prioriteiten stellen. Eten en drinken dus. Mosselen of vis saté bij ‘Moeder Lambic’ zijn echte aanraders. Of hadden we gewoon veel honger van al dat fietsen.

Om 21 uur aankomst aarschot , nog enkele km op de ondertussen vertrouwde fiets  en kijk : de logistieke steun had de bagage naar huis gebracht  .

Dat iedereen die nacht goed geslapen heeft is wel zeker.

Nog even melig doen.

bedankt aan heel de groep , het was fijn, niemand werd slecht gezind  ondanks de hitte en de kilometers. Dit smaakt  naar meer  en de afwezigen hadden ongelijk. Met speciale dank aan de logistiek, welk het fietsen een stuk makkelijker maakte

Groeten

De chinese vrijwilliger met de pen Mark  die hulp kreeg van rudy en patrick